Bananencake

Current Mood: emoticon

200 g suiker
100 g boter
2 eieren
2 of 3 rijpe bananen
1 dl water
220 g bloem
1 theelepel sodiumbicarbonaat
½ theelepel zout
¼ theelepel bakpoeder
eventueel een handje walnoten in kleine stukjes of geschaafde amandelen.

Oven voorverwarmen op 175C. Bakblik invetten. Suiker en boter mengen met mixer. Eieren toevoegen en mengen. Bananen en water toevoegen en mengen. Overige ingredienten behalve noten toevoegen en mengen.  Noten erdoor mengen, als je die gebruikt. In bakblik gieten. 46 tot 60 minuten in de oven bakken. Mmm.

Posted in yum | Leave a comment

Pepernoten

Current Mood: emoticon

300 gram zelfrijzend bakmeel
200 gram boter
150 gram bruine basterdsuiker
1 eetlepel koekkruiden.

mengen, half uurtje in koelkast laten stijven, kleine balletjes draaien en op 150 graden in een kwartier afbakken.

Posted in yum | Leave a comment

Wenn Engel reisen: deel 6

Vandaag fietsen we naar Tangermünde. Pontje, appel- en perenlaantjes onderweg, Hanzestadje aan de Elbe, en we hebben nu regelmatig tegenwind. Het wordt bijna eentonig, maar oh wat genieten we van de rust op de fietspaden langs de rivier. Ook het fietsen is heerlijk. Als we de stad inrijden, ruikt het naar koekjes, want we fietsen langs de koekjesfabriek.

In Tangermünde besluiten we, voor het eerst, een rustdag te houden. We doen de was (mmm lekker, schone kleren!) en maken een uitgebreide wandeling door de stad. We vinden een internetcafé, BJ eet een heerlijke schnitzel – daar zijn ze hier heel goed in :) en ik eet opnieuw Matjes en drink Federweisser. Verder lummelen we lekker rond, bezichtigen kerken, musea en een klooster, drinken koffie en meer koffie op een terras en schrijven wat ansichtkaarten naar een zeer select clubje.

 

Uitgerust springen we een dag later op de fiets. Vandaag zien we enorme paddestoelen onderweg – zijn wij het enige land waar plukken verboden is en we het allemaal maar gevaarlijk vinden om paddestoelen uit de natuur te eten? Het is windstil, een gladde rivier en een Duitser die vloeiend, bijna foutloos en met een prachtig accent Nederlands spreekt. We hebben een lang gesprek met een bakker in een dorpje onderweg, waar we koffie en een broodje doen. Hij vertelt over hoe het leven in een klein dorpje veranderd is na de Wende. De economie is er niet best aan toe, vergrijzing en werkloosheid, maar de verbeteringen zijn ook talrijk. We overnachten in Rogätz in een pension wat tevens kroeg en slagerij is. Veel varkensvlees bij het ontbijt, dus.

Van Rogätz fietsen we naar Magdeburg. Het wordt wat drukker op de fietspaden, het is bijna weekend, prachtig weer en we zijn in een dichter bevolkt gebied. We komen langs sluizen, scheepsliften en een ongelijkvloerse kruising van twee waterwegen.

 

Plan is om in Magdeburg een dag of twee te blijven en de stad te bekijken. Daarna met de trein naar Berlijn of naar huis, hangt af waar we zin in hebben. Onderweg naar Magdeburg blijken alle hotels daar bomvol te zitten en de VVV boekt ons per ongeluk dubbel in een pension. Hierop besluiten we dan maar helemaal niet in Magdeburg te blijven. We maken een vluggertje langs de Groene Citadel van Hundertwasser, en springen op de trein naar Berlijn.

Vanwege onze gezellige medepassagiers wordt deze korte treinreis een avontuur op zich. De trein is bomvol, want iedereen gaat op pad deze vrijdagavond. Ook speelt het Berlijnse ijshockeyteam, de Eisbären, een thuiswedstrijd. In onze trein, en dan vooral in het deel waar de fietsen staan, staat een vrolijk zingende en kletsende groep enthousiaste Eisbären-fans. Uitgedost in hockeyshirts en met sjaals en kratjes bier maken ze er een dolle boel van. Wij informeren bij onze aardige buren hoe&wat, en besluiten pas uit te stappen wanneer de Eisbären ook de trein verlaten. Eerder zullen we er gewoonweg niet door kunnen met onze fietsen en bagage. De mannen zijn gelukkig erg gezellig, zingen speciaal voor ons nog een liedje en verdwijnen uiteindelijk richting stadion, zodat wij ook weer onze gang kunnen gaan.

Fietsen door Berlijn is een vak apart. Er zijn soms fietsstroken, maar die zijn dan weer vaak geblokkeerd door parkerende auto’s of wegwerkzaamheden. Fietsen op de stoep is soms een uitkomst, maar we willen ook geen voetgangers lastigvallen. Ook verdwalen we af en toe, met de U-bahn hoef je natuurlijk niet zo te zoeken, maar uiteindelijk vinden we ons hotel. Het is lekker rustig gelegen, weliswaar aan een drukke straat in het uitgaansgebied van Prenzlauer Berg, maar onze kamer ligt in het achterdeel van het gebouw aan een binnentuin.

De zaterdag in Berlijn is leuk. We struinen door ‘onze’ buurt, gaan de stad in, bekijken wat dingen en zitten tot diep in de avond op een terras met Lisa en Brent bij te kletsen. Op zondag regent het, verdwalen we en zijn we er eigenlijk wel klaar mee. De afhaalmexicaan biedt troost. Op maandag fietsen we naar het Hauptbahnhof en treinen we naar huis.

Posted in uit & thuis | Leave a comment

Wenn Engel reisen: deel 5

We verlaten Schnackenburg en het Hafencafé met onze leuke zolderkamer en de Stammtisch, en stappen met onze Drahtesel op alweer een pontje. Wittenberge is onze eindbestemming vandaag. Niet verwarren met Lutherstadt Wittenberg, die plaats ligt verderop aan de Elbe. In Wittenberge kun je tussen 2 en 6 geen boterham met kaas eten. Heus. Op tijd lunchen dus, anders is er geen hartige hap tot de avond. Hm.

Verder is het een leuk stadje aan de Elbe met lekker gebak, ondanks het fietsen komen we een paar kilo aan deze vakantie. Er is een groot pakhuizengebeuren waarvan een deel is opgeknapt en omgetoverd tot hotel en restaurant. We vinden knit graffiti, Trabantjes (die zie je nauwelijks meer in het straatbeeld), en de oude Singer-fabriek. Er is mooi en minder mooi industrieel erfgoed, soms regelrecht vervallen en spookhuis-achtig, en soms ook mooi opgeknapt. Er moet nog veel geïnvesteerd worden in de opknappertjes, maar vergeleken met twintig jaar geleden is er al veel gebeurd.

Het hotel in Wittenberge was lekker saai en functioneel, precies goed dus. De volgende morgen fietsen we richting Havelberg. Onderweg vinden we na veel zoeken in een stadje een café waar we kunnen lunchen. Currywurst en Kartoffelpuffer. Het café is nogal vettig en oostblokkerig, en de pot schaft stevige kost. Iedereen zit hier in zijn werkkleren, eet goed zijn bordje leeg en gaat daarna weer aan het werk. Wij ook, maar pas nadat ik een toilet gevonden heb. De openbare toiletten waren op slot en ik vroeg in het gebouw van de VVV/Natuurbeschermingsclub/Ooievaarstudiegroep/gemeentehuis/ opslagplaats voor chemicaliën/enz waar ik een toilet kon vinden. Mocht ik doorlopen naar boven, tegenover de kamer van Herr Bürgermeister, hihi.

We eten pruimen van een boom, want behalve appel- en perenlaantjes zijn er dus ook pruimenlaantjes. Onderweg zien we een oude kerncentrale, die afgebroken wordt. Bergen beton en puin. Daarnaast een nieuwe elektriciteitscentrale en de papierfabrieken waarvoor we de komende dagen scheeps- en vrachtwagenladingen hout zullen zien langskomen. 

Het Biergartenpension klinkt grappig, en dat is het ook. Havelberg is weer wat touristischer, maar ook hier is het naseizoen en rustig. Bovendien is er in de oude stad veel moois te zien, de Dom bijvoorbeeld.

Posted in uit & thuis | Leave a comment

Wenn Engel reisen … deel 4

We kletsen met andere fietsers tijdens het ontbijt. Tot nu toe komen we vrijwel alleen maar Duitsers tegen, en dat blijft de hele reis zo. De bouwstijl en het landschap helpen ook mee aan het buitenlandgevoel: het is hier rustig, dunbevolkt en groen.

We laten Bleckede achter ons en als we de rivier oversteken, belanden we voor het eerst in de voormalige DDR. Tijdens de koude oorlog vormde de Elbe de grens. De Elberadweg loopt langs beide kanten van de rivier, en wij kiezen meestal de kant waar de meeste natuur en de minste wegen (met auto’s) zijn. Soms rijden we over een brug, maar die zijn er niet altijd tussen voormalig oost en west, en dan is er een pontje (jippie!). Soms heeft het pontje gezellige geraniums aan boord.

Er zijn nog steeds veel fruitbomen, boerderijen, boomgaarden, koeien, paarden, een enkel ezeltje. Hier en daar een kerncentrale. Weinig scheepvaart trouwens, valt ons op. Je zou prima de Elberoute kunnen kanoën, stroomafwaarts dan wel graag. Kregen we de afgelopen dagen nog af en toe nog een bui op ons kop, vanaf nu houden we het droog tot Berlijn.

We lunchen in Hitzacker op de snackboot. Dolle boel. Mooi stadje, ze hebben wel eens last van hoog water en daarom liggen de zandzakjes permanent klaar. Onzin ook om ze elke zomer weer leeg te kiepen.

In een klein plaatsje, Damnatz, logeren we in een pension met irritant veel meubilair en decoraties en uitleg over hoe simpele dingen als de afstandbediening te gebruiken. Ook de muggen zijn er talrijk. We proberen avondeten te vinden waar varkensvlees en uien geen hoofdbestanddeel van vormen. Blijkt best lastig.

De volgende dag fietsen we door naar Schnackenburg. Een prachtige naam voor een leuk ministadje aan de rivier. Er is een Hafencafé en daar slapen wij in een zolderkamer. We maken een ommetje en ja, het plaatsje is echt heel klein. Hoogtepunt van de dag is toch wel dat de waterpolitie een Pools binnenvaartschip aanhoudt, en begeleidt naar de binnenhaven waar verdere controle plaatsvindt. Een oud mannetje vertelt ons dat Schnackenburg vroeger het Douanestation was voor de binnenvaart, toen was het veel levendiger in de haven. Nu is er wat pleziervaart en een enkel binnenvaartschip.

BJ eet Sauerfleisch, ik ga aan de Matjes in het Hafencafé. De volgende ochtend hang ik uit het raam en zie dat aan de overkant van de straat het stembureau is – er wordt die dag gestemd, dus voor iedereen ook een goed moment voor een kletspraatje met stadgenoten.

Posted in uit & thuis | Leave a comment